Η Άλωση της Τριπολιτσάς και το νέο-οθωμανικό αφήγημα. Μια στατιστική προσέγγιση των απωλειών της πολιορκίας

 

"Πόλεμος της Τριπολιτζάς και των πέριξ αυτής χωρίων" 

(Πίνακας Π.Ζωγράφου - Ι. Μακρυγιάννη (Αθήνα, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο

του Χρόνη Βάρσου

Φιλολόγου - Ιστορικού ερευνητή

Μ.Α Νεώτερης & Σύγχρονης Ιστορίας 

Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφου 

 

Συμπληρώνονται 205 χρόνια φέτος από την Άλωση της Τριπολιτσάς στις 23 Σεπτεμβρίου 1821, την μεγάλη νίκη και το αποφασιστικό χτύπημα των Ελλήνων υπό την ηγεσία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην καρδιά της οθωμανικής ισχύος στον Μοριά. 

Στην 204^η επέτειο πέρυσι γίναμε μάρτυρες για άλλη μια χρονιά των ψυχωτικών – έως τα όρια του γελοίου – τουρκικών αντιδράσεων που κορυφώθηκαν με την πορεία «διαμαρτυρίας» στο ελληνικό προξενείο Αδριανουπόλεως από λιγοστούς «εκπροσώπους» της οργάνωσης με το ευφάνταστο όνομα «Τούρκοι των Βαλκανίων». Οι συγκεντρωθέντες διαμαρτύρονταν για τη «γενοκτονία» που διεπράχθη πριν από 204 χρόνια στην Τρίπολη από τους Έλληνες επαναστάτες και τον Κολοκοτρώνη με θύματα - 40.000 κατ’ αυτούς - «αθώους αμάχους μουσουλμάνους»!

29 Ιουλίου - 5 Αυγούστου 1824: Το ελληνικό ναυτικό σώζει τη Σάμο

 

"Μάχαι της Κρήτης και Σάμου" (πίνακας Π. Ζωγράφου)

Του Χρόνη Βάρσου

Φιλολόγου – Ιστορικού Ερευνητή

Μ.Α Νεώτερης & Σύγχρονης Ιστορίας

Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφου 

  

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα https://ardin-rixi.gr/archives/270593

 Στα τέλη του πρώτου εξαμήνου του 1824 και ενώ είχε ήδη συναφθεί από τον Μάρτιο η τουρκοαιγυπτιακή συμμαχία, ο επαναστατημένος ελληνισμός βίωσε δύο τεράστιες τραγωδίες ως άμεσο αποτέλεσμα του πρώτου εμφυλίου πολέμου (Νοέμβριος 1823 – Ιούνιος 1824): την καταστροφή της Κάσου (30 Μαΐου 1824) από τους Αιγυπτίους και των Ψαρών (22 Ιουνίου 1824) από τους Τούρκους. Δύο προκεχωρημένες ισχυρές ναυτικές βάσεις του ελληνικού στόλου στο ανατολικό Αιγαίο είχαν εξαφανιστεί από τον χάρτη ενώ η ίδια τύχη απειλούσε πλέον και τη Σάμο.

Η τελευταία (5η) ναυτική εκστρατεία για τη σωτηρία του Μεσολογγίου (20 Μαρτίου – 15 Απριλίου 1826)

  

Του Χρόνη Βάρσου

Φιλολόγου – Ιστορικού Ερευνητή

Μ.Α Νεώτερης & Σύγχρονης Ιστορίας

Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφου 

  

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "ΑΡΔΗΝ" (τεύχος 137, Μαρτίου - Μαΐου 2026)

Μετά την αποχώρηση του ελληνικού στόλου στα τέλη Ιανουαρίου 1826, ο αποκλεισμός του Μεσολογγίου έγινε ακόμη πιο ασφυκτικός δεδομένης και της συντριπτικής ναυτικής υπεροχής που απολάμβαναν οι πολιορκητές, ιδίως μετά την 6η Νοεμβρίου 1825 όταν η τεράστια τουρκοαιγυπτιακή αρμάδα (69 πολεμικά, 10 πυρπολικά και 66 μεταγωγικά) αγκυροβόλησε στον Πατραϊκό κόλπο[1]. Ο Ιμπραήμ έχοντας αντιληφθεί από νωρίς τη στρατηγική αξία της λιμνοθάλασσας για την άμυνα της πόλης, ξεκίνησε από τα μέσα Φεβρουαρίου συντονισμένες επιχειρήσεις για την κατάληψη των νησίδων της και τον πλήρη έλεγχο όλων των προσβάσεων. Στη λιμνοθάλασσα συγκεντρώθηκαν σταδιακά μετά τις 17 Φεβρουαρίου, δεκάδες ειδικά εξοπλισμένα πλοιάρια διαφόρων τύπων χωρίς καρίνα, κατάλληλα για πλεύση στα ρηχά νερά της, υποστηριζόμενα από ένα αιγυπτιακό ατμοκίνητο[2]. Στις 20 του μηνός επανέπλευσαν στην Πάτρα 50 περίπου πολεμικά από την Μεθώνη, όπου είχαν πάει για επισκευές στα τέλη Ιανουαρίου. Δύο μέρες μετά, έφτασε στο Μεσολόγγι από την Ηλεία και ο Χουσεΐν μπέης για να ηγηθεί των αποβατικών επιχειρήσεων. 

200 χρόνια από την πολιορκία του Μεσολογγίου και την Έξοδο των "Ελεύθερων Πολιορκημένων"

 

Καλεσμένος στις 17 Απριλίου 2026 από τον φιλόξενο και εξαιρετικά δραστήριο Σύνδεσμο Ελλήνων Φινλανδίας στο Ελσίνκι σε μια διαδικτυακή διάλεξη με αφορμή τα 200 χρόνια από την πολιορκία του Μεσολογγίου και την Έξοδο των "Ελεύθερων Πολιορκημένων".

 

  

 

https://www.youtube.com/watch?v=BK8Bfcicyjo

 

https://www.youtube.com/watch?v=TQqrY9nG_dY&t=10s

Η ηρωική Έξοδος του Μεσολογγίου: Το ιστορικό περίγραμμα ενός γεγονότος που συγκλόνισε τον κόσμο!

Καλεσμένος στις 3 Απριλίου στο Newshub και τη φιλόξενη εκπομπή του Κωστή Δαμαβολίτη σε μια συζήτηση για το Έπος των Ελεύθερων πολιορκημένων του Μεσολογγίου και τα 200 χρόνια από την ηρωική Έξοδο.

 

https://www.youtube.com/watch?v=44jjlp4BQGA

 

Η πολιορκία και η Έξοδος του Μεσολογγίου 200 χρόνια μετά

Καλεσμένος την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 από τον Θεόδωρο Νικολοβγένη στο διαδικτυακό κανάλι "Άμυνα και Γεωστρατηγική" με συνομιλητή τον ίδιο όπως και τον εξαιρετικό συνάδελφο ιστορικό Θεόδωρο Λάμπρο σε μια συζήτηση - αφιέρωμα στην Πολιορκία του Μεσολογγίου και την ηρωική Έξοδο, καθώς φέτος συμπληρώνονται τα 200 χρόνια από το Έπος των "Ελεύθερων Πολιορκημένων" της Ιεράς Πόλης. Εκτιμώ ότι διεξήχθη μια ιδιαίτερα συγκροτημένη συζήτηση που ανέδειξε πολλαπλές πτυχές της πολιορκίας. Ευχαριστώ θερμά για την τιμή της πρόσκλησης και της συμμετοχής, όπως και τους συνομιλητές για το επίπεδο και την ποιότητα του διαλόγου και των τοποθετήσεων.

 

 https://www.youtube.com/watch?v=R6q7RmueB5s

Η απόβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Μια προσπάθεια αξιολόγησης της αιγυπτιακής εισβολής

Ιμπραήμ πασάς 1789-1848

Του Χρόνη Βάρσου

Φιλολόγου – Ιστορικού Ερευνητή

Μ.Α Νεώτερης & Σύγχρονης Ιστορίας Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφου

  

 Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του cognoscoteam.gr

https://cognoscoteam.gr/archives/49278

 Έχουν περάσει 201 χρόνια από τις 12 Φεβρουαρίου 1825 όταν τα αιγυπτιακά στρατεύματα του Ιμπραήμ αποβιβάστηκαν στην Πελοπόννησο αντιπροσωπεύοντας μια πρωτόγνωρη και θανάσιμη απειλή για την Επανάσταση. Η αιγυπτιακή εισβολή εν μέσω χειμώνα, o «αφρικανικός σιμούν», όπως εμφατικά χαρακτηρίστηκε από τον ιστορικό Απόστολο Βακαλόπουλο, αιφνιδίασε και απείλησε σοβαρά τους Έλληνες με ολοκληρωτική ήττα. Με αφορμή την εκστρατεία του Ιμπραήμ στον Μοριά, τα τελευταία χρόνια έχει προβληθεί έντονα ένα κυρίαρχο αφήγημα περί «καταστολής και ήττας της ελληνικής Επανάστασης» από τον Αιγύπτιο στρατηγό που οδήγησε το 1827 στην ευρωπαϊκή παρέμβαση «σωτηρίας» των Ελλήνων στο Ναβαρίνο από τους «φιλάνθρωπους» συμμάχους. Μια όμως ψύχραιμη μελέτη και αξιολόγηση της τετραετούς σχεδόν αιγυπτιακής εκστρατείας στον Μοριά (12 Φεβρουαρίου 1825 – 23 Σεπτεμβρίου 1828) με βάση τα πραγματικά επιχειρησιακά της αποτελέσματα, οδηγεί στην εξαγωγή τελείως διαφορετικών συμπερασμάτων όσον αφορά όχι προφανώς τη δεδομένη επικινδυνότητα και το μέγεθος της αιγυπτιακής παρέμβασης αλλά το κατά πόσον αυτή επέφερε ή όχι την καταστολή της Επανάστασης.